Congenitale Hartchirurgie

Aangeboren hartafwijking chirurgie is een medisch specialisme dat de chirurgische behandeling van aangeboren hartafwijkingen en grote vaatafwijkingen omvat. Deze ziekten ontstaan uit stoornissen die voor de geboorte in de hartstructuur of in de bloedvaten ontwikkelen. Terwijl sommige aangeboren hartafwijkingen zo ernstig kunnen zijn dat ze onverenigbaar zijn met het leven, kunnen anderen geen symptomen veroorzaken en pas jaren later toevallig worden ontdekt. Aangeboren hartafwijking chirurgie heeft tot doel, vooral bij operaties in de baby- en kinderleeftijd, de normale anatomische en functionele structuur van het hart te herstellen.

Bij acyanotische hartafwijkingen is het zuurstofniveau in de bloedsomloop meestal normaal. Bij dit soort aandoeningen treedt abnormale bloedstroom op van het linkerhart naar het rechterhart.

Atriumseptumafsluiting (ASD): Dit is de situatie waarbij zich een gat tussen de voorkamers van het hart bevindt.
Kamerseptumafsluiting (VSD): Dit is het geval waarbij zich een gat in de wand tussen de kamers van het hart bevindt.
Patent Ductus Arteriosus (PDA): Het bloedvat (ductus arteriosus) dat na de geboorte zou moeten sluiten, blijft open.
Longarterievernauwing: Er is een vernauwing in het bloedvat naar de longen.
Aortacoarctatie: Er is een vernauwing in een bepaald gedeelte van de aorta.

Fallot-tetralogi: Dit is een complexe aandoening waarbij vier afzonderlijke hartafwijkingen tegelijk aanwezig zijn.
Transpositie: Dit is een aangeboren afwijking waarbij de grote arteriën (aorta en longarterie) van plaats zijn geruild.
Truncus Arteriosus: Er bevindt zich één groot bloedvat dat uit het hart komt.
Totale Abnormale Longveneuse Terugkeer (TAPVD): Het zuurstofrijke bloed dat van de longen terugkomt, keert op abnormale wijze terug naar het hart.
Tricuspidalisaplasie: Er is geen doorgang tussen de rechter atrium en de rechter ventrikel.

Aangeboren hartaandoening ontstaat als gevolg van een ontwikkelingsstoornis die zich in een vroeg stadium in de hartstructuur voordoet. Het gebrek verstoort typisch de normale bloedstroom in het hart en dit kan de ademhaling beïnvloeden. Hoewel onderzoekers niet precies zeker weten waarom het hart niet correct zich ontwikkelt, omvatten de vermoedelijke oorzaken het volgende:

Het is waarschijnlijker dat het voorkomt in families met hartafwijkingen.
Het innemen van bepaalde geneesmiddelen tijdens de zwangerschap brengt een kind tot een hoger risico op hartafwijkingen.
Alcohol- of illegale druggebruik tijdens de zwangerschap kan het risico op hartafwijking bij een kind verhogen.
Moeders die in de eerste drie maanden van de zwangerschap een virale infectie hebben gehad, hebben een hoger risico om een kind met hartafwijking ter wereld te brengen.
Verhoogde bloedsuikerniveaus, zoals bij diabetes, kunnen de ontwikkeling in de kindertijd beïnvloeden.
Vrouwen die een kind met hartafwijking ter wereld hebben gebracht, hebben een hoger risico om nog een kind met hartafwijking ter wereld te brengen.
Hartafwijkingen kunnen samen met andere aangeboren afwijkingen voorkomen.

Aangeboren hartafwijking wordt meestal opgemerkt tijdens echo in de zwangerschap. Bijvoorbeeld, als uw arts een abnormale hartslag hoort, kan hij bepaalde tests uitvoeren om het probleem verder te onderzoeken. Deze kunnen een echocardiogram, een borstfoto of een MRI-scan omvatten. Als een diagnose wordt gesteld, zal uw arts ervoor zorgen dat de juiste specialisten bij de bevalling aanwezig zijn.

In sommige gevallen kunnen symptomen van aangeboren hartafwijking pas enige tijd na de geboorte optreden. Afwijkingen worden meestal tijdens routinecontroles ontdekt. Pasgeborenen met hartafwijkingen kunnen het volgende ervaren:

blauwachtige lippen, huid, vingers en tenen
ademnood of ademhalingsproblemen
voedingsproblemen
laag geboortegewicht
thoracale pijn
vertraagde groei

De tests voor het diagnosticeren van hartafwijkingen kunnen het volgende omvatten:

Fysieke onderzoek dat het beluisteren van het hart met een stethoscoop inhoudt.
Borstfoto
Elektrocardiogram om hartslagpatronen te testen
Echocardiogram (maakt foto's van het hart met geluidsgolven).
Hartcatheterisatie (een dunne buis wordt via een bloedvat in het hart geplaatst om details over de hartfunctie te verkrijgen).

Artsen kunnen bepaalde problemen tijdens de zwangerschap ontdekken. Uw arts kan een defect voor de geboorte van uw baby detecteren met het volgende:

Fetaal echocardiogram. Deze test gebruikt afbeeldingen gemaakt met ultrasound om het hart in beweging te tonen, zodat uw arts defecten in de hartkleppen en structuur kan zien.

Genetische test. Een geneticus neemt vóór of tijdens uw zwangerschap een klein bloedmonster. Dit is belangrijk omdat, als u of een familielid een afwijking heeft, de kans dat uw kind dit heeft tot 50% kan toenemen.

Er kunnen ook andere problemen bij baby's of kinderen worden gevonden. De arts beluistert de hartslag van uw kind om zijn gezondheid te controleren. Als zij een ongewoon geluid of hartgeruis horen, kunnen zij verdere tests aanvragen, zoals:

Echocardiogram: Dit is een pijnloze vorm van ultrasound die foto's van het hart maakt. Het kan bijna elk type aangeboren hartafwijking opsporen en duurt meestal minder dan een uur.

Elektrocardiogram (EKG): Dit meet de elektrische activiteit van het hart. Deze test kan hartritmeproblemen, aritmieën genoemd, diagnosticeren en delen van het hart vinden die te groot of overbelast zijn.

Borstfoto: Een X-straal kan de arts tekenen van een uitgebreid of ongebruikelijk gevormd hart tonen en symptomen van hartfalen, zoals vocht in de longen, onthullen.

MRI- en CT-scans: Magnetische resonantiebeeldvorming en computertomografie-scans zijn twee andere soorten beeldvormingstests die gedetailleerde afbeeldingen van het hart kunnen geven.

Pulsoximetrie: Dit meet het zuurstofniveau in het bloed van uw kind via een vingersensor. Als het laag is, kan dit wijzen op een hartprobleem.

Hartcatheterisatie: Als een van de eerdere tests aantoont dat uw kind aangeboren hartafwijking heeft, kunnen uw artsen hartcatheterisatie aanbevelen. Een arts voert een zeer dunne, flexibele buis (katheter genoemd) via een bloedvat in de arm of been naar het hart. Ze brengen kleurstof via de katheter aan en gebruiken vervolgens röntgenvideo's om het binnenste van het hart te zien.

Medicijnen: Er zijn verschillende geneesmiddelen die kunnen helpen het hart efficiënter te laten werken. Sommigen worden ook gebruikt om de vorming van bloedstolsels te voorkomen of een onregelmatige hartslag onder controle te houden.

Implanteerbare Hartapparaten: Sommige complicaties die gepaard gaan met aangeboren hartafwijkingen kunnen worden voorkomen met behulp van bepaalde apparaten, inclusief pacemakers en implanteerbare cardioverter-defibrillators (ICD's). Een pacemaker kan helpen een abnormale hartslag te regelen en een ICD kan levensbedreigende onregelmatige hartslagen corrigeren.

Catheterprocedures: Catheterisatietechnieken stellen artsen in staat bepaalde aangeboren hartafwijkingen te repareren zonder de borst en het hart chirurgisch open te maken. Tijdens deze procedures plaatst de arts een dunne buis in een bloedvat in het been en voert het tot het hart. Wanneer de katheter in de juiste positie is, gebruikt de arts kleine instrumenten die door de katheter worden gevoerd om het defect te corrigeren.