چسبندگی‌های داخل رحم (سندرم آشرمن)

دلایل شایع ترین چسبندگی های داخل رحم عبارتند از: عمل سقط جنین که در شرایط مناسب انجام نشده، برداشتن فیبروم (میوم)، جراحی های رحم دوگانه، درمان تشعشع و عفونت های سل (تو برکولوز) داخل رحم.

در زنانی که چسبندگی داخل رحم دارند، می توان علائمی مانند نامنظمی قاعدگی، ناباروری (بانجی بخشی)، سقط های تکرار شونده، کندی در رشد جنین در طول بارداری، اختلالات مربوط به جفت مشاهده کرد. خونریزی قاعدگی می تواند کاهش یابد یا افراد ممکن است هیچ قاعدگی نداشته باشند. اما خونریزی قاعدگی می تواند طبیعی هم باشد. ارزیابی این شرایط در افرادی که دارای ناباروری یا سقط تکرار شونده هستند، اهمیت دارد.

در زنان جوانی که از آسیب های مادرزادی رحم رنج می برند، پس از جراحی هایی که برای اصلاح این آسیب ها انجام می شود، چسبندگی داخل رحم نیز قابل مشاهده است. وجود پرده در داخل رحم (سپتوم رحمی) یک مشکل مادرزاد است. این پرده خود را با بافتی به نام سپتوم که لایه داخلی رحم را تقسیم می کند، نشان می دهد. این پرده می تواند کوتاه باشد یا می تواند تمام لایه داخلی رحم را به دو قسمت تقسیم کند. در برخی موارد، سپتوم تقسیم کننده واژن نیز می تواند مشاهده شود. در این افراد، بریدن سپتوم با هیستروسکوپی توصیه می شود. علاوه بر این، چسبندگی های لایه داخلی رحم می تواند به دلیل سل رحم نیز ایجاد شود.

در درمان چسبندگی های داخل رحم، اغلب روش 'هیستروسکوپی' به کار گرفته می شود. در این روش، همانند معاینه ی جراحی معمول، از طریق واژن و دهانه رحم وارد شده و رحم داخل با یک دستگاه نوری ویژه به نام هیستروسکوپ بررسی می شود. تصویری که به دست آمده، از طریق سیستم نوری-دوربین روی صفحه نمایش دنبال شده و عمل جراحی انجام می شوند. هیچ برشی در شکم فرد وجود ندارد. عمل جراحی هیستروسکوپی، به دلیل انجام جراحی از درون با کمک دوربین، شبیه به گاستروسکوپی یا کولونوسکوپی است. عمل جراحی حدود 30-60 دقیقه طول می کشد.
برای جزئیات بیشتر لطفاً به صفحه درمان هیستروسکوپی مراجعه کنید.

موفقیت پس از عمل جراحی چسبندگی داخل رحم با درجه/گسترش چسبندگی ها و تجربه جراح مرتبط است. هرچه چسبندگی ها گسترده تر و پهن تر باشند (هرچه قسمت بزرگ تری از فضای درون رحم را بپوشانند)، احتمال شکست درمان بالاتر می رود.
در مواردی که چسبندگی ها گسترده و پهن هستند، گاهی اوقات ممکن است نیاز به بیش از یک مداخله هیستروسکوپی باشد. در موارد چسبندگی گسترده و پهن، پس از هیستروسکوپی، به منظور جلوگیری از ایجاد مجدد چسبندگی، می توان برای چند روز بالونی (ساخته شده از کاتتر ادرار) در داخل رحم قرار داد. اما نشان داده نشده است که قرار دادن چنین بالونی مانع از ایجاد مجدد چسبندگی های داخل رحم شود.
در موارد چسبندگی گسترده و پهن، اگرچه درمان هورمونی استروژن از طریق دهان برای مدت کوتاهی پس از عمل استفاده می شود، اما سود آن مورد بحث است. در موارد چسبندگی گسترده و پهن، معمولاً پس از اولین قاعدگی، در زمان مناسب (روز 10-14 قاعدگی)، سونوگرافی واژنی و در بسیاری موارد هیستروسکوپی مجدد را توصیه می کنیم.
یک مشکل دیگری که در موارد چسبندگی داخل رحم با آن روبرو می شویم، متأسفانه نازکی لایه داخلی رحم است. این حالت که به آتروفی اندومتریال نیز معروف است، بیشتر اوقات در موارد چسبندگی گسترده و پهن مشاهده می شود. درمان مؤثری برای آن وجود ندارد.
در کاربردهای لوله نوزاد نیز، در روز تزریق تراشه، هدف این است که لایه داخلی رحم دارای ضخامت دوجداره 7 میلی متر بالاتر باشد. اگر زیر 7 میلی متر باشد، به آن نازکی لایه داخلی (آتروفی اندومتریال) گفته می شود. در نازکی لایه داخلی، نرخ تولد زنده در لوله نوزاد کاهش می یابد. بویژه در موارد شدید زیر 4.5-5 میلی متر، نرخ تولد زنده بسیار، بسیار کم است.