جراحی آب سفید چشم

کاتاراکت، اگرچه اغلب نتیجه پیری است، می تواند همچنین از زمان تولد و به دلایل مختلف عوامل خارجی رشد کند. کاتاراکت می تواند در هر دو چشم رخ دهد، اما از یک چشم به دیگری منتقل نمی شود. سرعت پیشرفت این بیماری اغلب با دلیل آن مرتبط است. کاتاراکتی که پس از تروما یا جراحی چشم رخ می دهد، نسبت به نوع وابسته به سن، پیشرفت سریع تری دارد. علت اصلی از دست دادن بینایی ناشی از کاتاراکت، عدم انکسار صحیح نور ورودی به چشم از طریق لنز شفافیت خود را از دست داده است. در نتیجه، تصویر بر شبکیه بر روی چشم متمرکز نمی شود و در داخل چشم پراکنده می شود. اگرچه کاتاراکت می تواند تا از دست دادن بینایی شدید منجر شود، اما کور نمی کند.

کاتاراکت معمولاً آهسته پیشرفت می کند و در ابتدا علائم آن ممکن است متوجه نشوید. با این حال، با پیشرفت بیماری، علائم زیر می تواند رخ دهد:
دید تاری یا مه آلود: متداول ترین علامت است. بیماران معمولاً می گویند که احساس می کنند 'انگار در پشت شیشه یخزده نگاه می کنند'.
تنزل رنگ ها: رنگ ها کمتر زنده، زردفام یا کم رنگ به نظر می رسند.
حساسیت به نور و درخشندگی: بخصوص هنگام رانندگی در شب، چراغ مقابل یا نور آفتاب روشن می تواند باعث درخشندگی آزاردهنده و هاله ای دور نورها شود.
دید دوگانه در یک چشم: حتی با نگاه کردن به یک چشم، اشیاء دوتایی یا شبحی به نظر می رسند.
تغییرات مکرر عینک: با پیشرفت کاتاراکت، قدرت انکسار چشم تغییر می کند، که ممکن است نیاز به به روزرسانی مکرر شماره عینک یا لنز داشته باشد.
دشواری در دید شب: کیفیت دید در نور کم یا در شب به طور قابل توجهی کاهش می یابد.
دشواری در خواندن: نیاز به نور روشن تری برای دید از نزدیک.

وقتی اجزای چشم خود را مانند اجزای دوربین فکر می کنیم، می توانیم بیماری کاتاراکت را به عنوان تاری لنز متمرکز کننده در جلوی دوربین در نظر بگیریم. از دست رفتن زندگی رنگ ها، دید تاری، ناراحتی از نورهای روشن در شب، عدم دیدن جزئیات در محیط های تاریک و تاریک از اختلالات بینایی است که بیماران تجربه می کنند.

متداول ترین دلیل کاتاراکت، تغییرات طبیعی در لنز چشم با سن است. ساختار پروتئین های موجود در لنز به مرور زمان تغییر می کند و می تواند مناطق تاری ایجاد کند.

جراحی تنها درمانی است که کاتاراکت را ریشه کن می کند. تغییر عینک یا نورپردازی قوی تر می تواند در مراحل اولیه، شکایات بینایی را برای مدتی مدیریت کند؛ اما کاتاراکت را ریشه کن نمی کند.

جراحی کاتاراکت، جراحی لنز طبیعی چشم را با روش های مختلف جراحی خارج می کند و جای آن لنز داخل چشمی مصنوعی قرار می دهد. این یک جراحی از نوع میکروجراحی است.

فاکوامولسیفیکاسیون (فاکو) روشی بدون دوخت است که به عنوان استاندارد طلایی در جراحی کاتاراکت امروزی شناخته می شود. در این روش، از طریق یک برش بسیار کوچک حدود 2 میلی متری از لبه چشم، دستگاهی که امواج فرکانس بالای فراصوت (امواج صوتی) را ساطع می کند، لنز کاتاراکتی را درون چشم ذوب و جذب می کند و تمیز می کند. در محل لنز طبیعی تمیز شده، لنز داخل چشمی (IOL) مصنوعی بر اساس نیاز بینایی بیمار انتخاب و قرار داده می شود.

این لنزها برای تمرکز دید در یک فاصله (معمولاً دور) طراحی شده اند. پس از جراحی، بیماران می توانند از دور را بدون عینک شفاف ببینند، اما برای فعالیت های نزدیک مانند خواندن به عینک نیاز دارند.

این لنزها که به عنوان 'لنز هوشمند' نیز شناخته می شوند، هدف خود را فراهم کردن دید شفاف در فاصله های دور، میانی و نزدیک، به حداقل رساندن وابستگی بیمار به عینک قرار می دهند.

کاتاراکت مادرزادی، وجود تاری لنز در یکی یا هر دو چشم نوزاد در هنگام تولد است. این وضعیت، از آنجا که می تواند توسعه طبیعی سیستم بینایی نوزاد را مختل کند، اهمیت فوری و بحرانی دارد. می تواند با علائمی مانند لکه سفید در عنبیه (لوکوکوریا) یا استرابیسم متوجه شود. اگر زود هنگام تشخیص و درمان نشود، می تواند منجر شود به اینکه مغز نتواند تصاویر آن چشم را پردازش کند و در نتیجه منجر به از دست دادن دید دائمی (تنبلی چشم یا آمبلیوپی) شود. بنابراین، معاینات چشم نوزاد پس از تولد و مراجعه فوری به پزشک چشم در صورت هرگونه مشکوک، اهمیت حیاتی دارد. درمان معمولاً مداخله جراحی است که در چند ماه اول زندگی انجام می شود.

جراحی کاتاراکت اغلب به صورت روزانه انجام می شود. بیمار پس از جراحی برای مدتی تحت نظارت قرار می گیرد و در صورت عدم وجود هیچ گونه مشکل، معمولاً در همان روز مرخص می شود. برنامه نظارت در شرایط خاص سلامتی می تواند تغییر کند.